RTG obciążeniowe (stresowe) stawów – kiedy jest niezbędne, co wykrywa i jak się przygotować?

RTG obciążeniowe (stresowe) stawów to specjalistyczne badanie obrazowe stosowane przede wszystkim wtedy, gdy standardowe zdjęcie nie daje pełnej odpowiedzi przy podejrzeniu niestabilności stawu lub uszkodzenia więzadeł. W artykule wyjaśnimy, kiedy lekarz zleca RTG obciążeniowe (stresowe) stawów, jak wygląda procedura, jak się przygotować oraz jak interpretować wynik w kontekście dalszego leczenia.

RTG obciążeniowe, nazywane także RTG stresowym, to badanie rentgenowskie wykonywane w warunkach kontrolowanego obciążenia stawu albo podczas wymuszonego ustawienia kończyny. Dzięki temu lekarz może ocenić nie tylko sam wygląd kości, ale również to, jak staw zachowuje się pod wpływem siły. W praktyce oznacza to możliwość wykrycia niestabilności, uszkodzeń więzadeł, nieprawidłowego ustawienia osi kończyny oraz zmian, które w zwykłym zdjęciu RTG bez obciążenia mogą być słabo widoczne lub całkowicie niewidoczne.

To badanie najczęściej zleca się w ortopedii i traumatologii, czyli dziedzinach zajmujących się urazami oraz chorobami narządu ruchu. Choć dla pacjenta RTG kojarzy się zwykle z prostym „zdjęciem kości”, w wersji obciążeniowej ma ono znacznie szersze zastosowanie. Pozwala ocenić funkcję stawu w warunkach bardziej zbliżonych do codziennego ruchu, stania, chodzenia czy przenoszenia ciężaru ciała.

Na czym polega RTG obciążeniowe stawów?

RTG obciążeniowe stawów to badanie radiologiczne wykonywane wtedy, gdy staw jest poddany naciskowi, obciążeniu ciężarem ciała lub działaniu określonej siły zewnętrznej. Klasyczne RTG pokazuje strukturę kostną w spoczynku. W wielu przypadkach to wystarcza, ale nie zawsze. Część problemów ujawnia się dopiero wtedy, gdy staw pracuje lub kiedy tkanki stabilizujące są „sprawdzane” poprzez odpowiednie ustawienie kończyny.

W zależności od badanego obszaru pacjent może stać, opierać ciężar ciała na kończynie, wykonywać określony ruch albo utrzymywać kończynę w konkretnej pozycji. Czasem stosuje się specjalne urządzenia lub kliny umożliwiające porównanie ustawienia stawu po obu stronach ciała. W niektórych sytuacjach lekarz lub technik radiologii delikatnie wymusza pozycję stresową, ale odbywa się to według określonych zasad bezpieczeństwa.

Słowo „stresowe” nie oznacza tu stresu psychicznego. Chodzi o stres mechaniczny, czyli działanie siły na staw. Badanie pokazuje, czy elementy odpowiedzialne za stabilność – głównie więzadła, torebka stawowa i ustawienie powierzchni stawowych – działają prawidłowo. Więzadła to mocne pasma tkanki łącznej, które łączą kości i zapobiegają nadmiernym ruchom stawu. Jeśli są naderwane lub zerwane, kości mogą ustawiać się nienaturalnie, co często dobrze widać właśnie na RTG obciążeniowym.

Kiedy RTG stresowe jest niezbędne?

Nie każde podejrzenie urazu czy bólu stawu wymaga zdjęcia obciążeniowego. Są jednak sytuacje, w których badanie to ma bardzo dużą wartość diagnostyczną, a czasem wręcz decyduje o dalszym leczeniu. RTG obciążeniowe jest szczególnie ważne wtedy, gdy objawy pacjenta sugerują niestabilność, ale zwykłe zdjęcie RTG nie daje jednoznacznej odpowiedzi.

Po urazach i skręceniach

Jednym z najczęstszych wskazań są urazy stawów, zwłaszcza skręcenia. Skręcenie oznacza uszkodzenie struktur stabilizujących staw, głównie więzadeł, bez trwałego przemieszczenia powierzchni stawowych. Problem polega na tym, że klasyczne RTG może nie pokazać samego więzadła, ponieważ promienie rentgenowskie najlepiej uwidaczniają kości. Jednak jeśli uszkodzone więzadła powodują nadmierny ruch kości względem siebie, zdjęcie stresowe może to ujawnić.

Dotyczy to przede wszystkim stawu skokowego, kolanowego, a także niektórych stawów stopy i nadgarstka. Po urazie pacjent może mieć ból, obrzęk, uczucie „uciekania” stawu lub brak pewności podczas obciążania kończyny. Jeśli lekarz podejrzewa, że doszło do poważniejszego uszkodzenia stabilizacji, RTG obciążeniowe może pomóc odróżnić niewielki uraz od stanu wymagającego ortezy, unieruchomienia lub leczenia operacyjnego.

Przy podejrzeniu niestabilności przewlekłej

Nie każdy problem pojawia się tuż po urazie. Czasem pacjent przez miesiące lub lata odczuwa ból, przeskakiwanie w stawie, brak pewności kroku albo nawracające skręcenia. W takich przypadkach lekarz może podejrzewać przewlekłą niestabilność stawu. Oznacza to, że struktury stabilizujące nie pełnią swojej funkcji prawidłowo, nawet jeśli uraz miał miejsce dawno temu albo wydawał się niegroźny.

RTG stresowe pozwala ocenić, czy w warunkach obciążenia kości ustawiają się prawidłowo. To ważne zwłaszcza u osób aktywnych fizycznie, sportowców i pacjentów po wcześniejszych urazach. Bez takiej oceny leczenie może być niepełne, ponieważ sam opis bólu nie mówi jeszcze, czy problem wynika z przeciążenia, uszkodzenia więzadeł czy nieprawidłowej osi kończyny.

W diagnostyce zmian zwyrodnieniowych

Zmiany zwyrodnieniowe stawów, potocznie nazywane „zużyciem stawu”, często nasilają się podczas stania i chodzenia. W badaniu bez obciążenia szpara stawowa może wyglądać lepiej niż w rzeczywistości. Szpara stawowa to przestrzeń między kośćmi tworzącymi staw, która pośrednio odzwierciedla stan chrząstki. Chrząstka sama w sobie nie jest dobrze widoczna na zwykłym RTG, ale jej ścieńczenie prowadzi do zmniejszenia tej przestrzeni.

Dlatego RTG obciążeniowe bywa niezbędne w ocenie stopnia choroby zwyrodnieniowej, szczególnie w stawach kolanowych, biodrowych oraz w obrębie stopy. Zdjęcie wykonane na stojąco często lepiej pokazuje realne zwężenie szpary stawowej, deformacje osi kończyny i stopień przeciążenia danej części stawu. Ma to duże znaczenie przy planowaniu rehabilitacji, leczenia zachowawczego, a także zabiegów operacyjnych.

Przed leczeniem operacyjnym i po zabiegach

Badanie obciążeniowe wykonuje się również przed niektórymi operacjami ortopedycznymi oraz po ich przeprowadzeniu. Przed zabiegiem pomaga ono dokładnie ocenić ustawienie stawu, zakres niestabilności i skutki przeciążenia. Po operacji może być wykorzystane do sprawdzenia, czy uzyskano prawidłową stabilizację i czy oś kończyny została odtworzona zgodnie z planem.

Dotyczy to między innymi rekonstrukcji więzadeł, korekcji deformacji kończyn, operacji stopy, leczenia niestabilności stawu skokowego czy planowania endoprotezoplastyki. Endoprotezoplastyka to zabieg polegający na wszczepieniu sztucznego stawu lub jego części. Aby dobrze dobrać metodę leczenia, lekarz musi wiedzieć nie tylko, jak staw wygląda, ale też jak zachowuje się pod obciążeniem.

Co wykrywa RTG obciążeniowe?

Zakres informacji uzyskiwanych z tego badania jest szeroki. Chociaż RTG nie pokazuje bezpośrednio wszystkich tkanek miękkich, takich jak więzadła, ścięgna czy chrząstka, to pozwala ocenić ich stan pośrednio – na podstawie ustawienia kości i zachowania stawu podczas działania siły. To właśnie przewaga zdjęcia obciążeniowego nad zwykłym RTG wykonywanym w spoczynku.

Niestabilność stawu

Najważniejszym celem badania bywa wykrycie niestabilności. Jeśli więzadła są uszkodzone, kości w stawie mogą przesuwać się nadmiernie względem siebie. Na zdjęciu widoczne mogą być nienaturalne odchylenia, poszerzenie określonych przestrzeni stawowych lub nieprawidłowy kąt ustawienia. Tego rodzaju obraz pomaga określić, czy doszło do częściowego uszkodzenia, czy do poważniejszego zerwania struktur stabilizujących.

W praktyce klinicznej ma to szczególne znaczenie w stawie skokowym, gdzie ocenia się między innymi boczną niestabilność po skręceniach, oraz w kolanie, gdzie analizuje się relacje między elementami stawu przy podejrzeniu uszkodzeń więzadeł. W wielu przypadkach wynik RTG stresowego stanowi ważne uzupełnienie badania lekarskiego i rezonansu magnetycznego.

Uszkodzenia więzadeł pośrednio widoczne w badaniu

Pacjenci często pytają, czy RTG „pokaże więzadło”. Odpowiedź brzmi: zwykle nie wprost, ale może bardzo dobrze pokazać skutki jego uszkodzenia. Jeśli więzadło nie utrzymuje już prawidłowego ustawienia kości, na zdjęciu stresowym zobaczymy zwiększony luz w stawie, asymetrię albo nienaturalne rozchylenie jego elementów. To ważna informacja, bo pomaga zdecydować, czy potrzebna jest dalsza diagnostyka lub leczenie chirurgiczne.

Takie pośrednie cechy uszkodzenia bywają bardzo cenne zwłaszcza wtedy, gdy objawy są niejednoznaczne. Badanie może również służyć do porównania z drugą, zdrową stroną ciała, co zwiększa dokładność oceny.

Zwężenie szpary stawowej i zaawansowanie zwyrodnienia

W stawach obciążanych ciężarem ciała zdjęcie wykonane na stojąco często znacznie lepiej pokazuje faktyczny stopień zniszczenia chrząstki. W badaniu bez obciążenia przestrzeń stawowa może wydawać się zachowana, mimo że podczas chodzenia dochodzi do wyraźnego kontaktu powierzchni kostnych. RTG obciążeniowe pozwala więc trafniej ocenić zaawansowanie zmian zwyrodnieniowych.

Na zdjęciu można zauważyć nie tylko zwężenie szpary stawowej, ale też osteofity, czyli wyrośla kostne, zagęszczenie kości pod chrząstką oraz deformacje osi kończyny. Wszystkie te elementy pomagają dobrać odpowiednie leczenie i określić, czy wystarczy rehabilitacja, leki i odciążanie stawu, czy potrzebna jest bardziej zaawansowana interwencja.

Nieprawidłową oś kończyny i deformacje

Oś kończyny to sposób, w jaki ustawione są względem siebie kości tworzące kończynę dolną lub górną. Jeśli jest zaburzona, obciążenie rozkłada się nierównomiernie. W efekcie jedna część stawu może zużywać się szybciej, a pacjent odczuwa ból, przeciążenie i ograniczenie funkcji. RTG obciążeniowe jest bardzo przydatne w ocenie takich problemów, ponieważ pokazuje rzeczywiste ustawienie ciała podczas stania.

Badanie to wykorzystuje się między innymi przy koślawości i szpotawości kolan, deformacjach stopy, ocenie sklepienia stopy oraz planowaniu korekcji ortopedycznych. Koślawość oznacza ustawienie kończyny „do środka”, a szpotawość – „na zewnątrz”. Te wady nie zawsze są dokładnie oceniane na zdjęciu bez obciążenia.

Ukryte następstwa urazów

Po dawnych urazach mogą pozostawać subtelne zaburzenia ustawienia kości, przewlekłe rozluźnienie więzadeł albo wtórne przeciążenia stawu. Pacjent nie zawsze łączy obecne dolegliwości z urazem sprzed lat. RTG stresowe może wykazać, że obecny ból wynika z dawnej niestabilności, źle wygojonego uszkodzenia albo nieprawidłowego obciążania jednej części stawu.

To szczególnie istotne u osób, które mimo leczenia zachowawczego nadal mają objawy lub często wracają do ortopedy z tym samym problemem. Dobrze wykonane badanie może uporządkować diagnostykę i skrócić drogę do trafnej terapii.

Jakie stawy bada się najczęściej w RTG obciążeniowym?

Choć technicznie badanie może dotyczyć różnych obszarów układu ruchu, w praktyce pewne stawy ocenia się w ten sposób szczególnie często. Wynika to z ich funkcji, podatności na urazy oraz faktu, że codziennie przenoszą duże obciążenia.

Staw kolanowy

Kolano jest jednym z najczęściej badanych stawów obciążeniowo. Zdjęcia na stojąco pomagają ocenić zwężenie szpary stawowej, asymetrię obciążenia przedziału przyśrodkowego lub bocznego oraz wady osi kończyny. „Przyśrodkowy” oznacza po stronie wewnętrznej, a „boczny” – po zewnętrznej. To ważne zwłaszcza u osób z bólem kolan, chorobą zwyrodnieniową, po urazach oraz przed planowaniem zabiegów korekcyjnych.

W wybranych sytuacjach wykonuje się także specjalne projekcje oceniające rzepkę i jej tor ruchu. Rzepka to mała kość położona z przodu kolana, która może ustawiać się nieprawidłowo i powodować ból podczas chodzenia, schodzenia po schodach czy kucania.

Staw skokowy

Staw skokowy bardzo często ulega skręceniom, szczególnie u osób aktywnych fizycznie. Jeśli po urazie pojawia się przewlekłe uczucie niestabilności, RTG stresowe może pomóc ocenić, czy więzadła boczne nadal prawidłowo stabilizują staw. To jedno z klasycznych zastosowań tego badania.

Zdjęcia mogą być wykonywane w określonych ustawieniach, które uwidaczniają nadmierne odchylenie lub przesunięcie elementów stawu. Dzięki temu lekarz może określić stopień niestabilności i zaplanować leczenie – od ćwiczeń propriocepcji, czyli treningu czucia głębokiego i kontroli ustawienia stawu, po zabieg operacyjny.

Stopa

RTG obciążeniowe stopy ma bardzo duże znaczenie, ponieważ wiele deformacji ujawnia się dopiero w pozycji stojącej. Dotyczy to płaskostopia, palucha koślawego, przeciążeń przodostopia oraz zaburzeń łuków stopy. Łuki stopy działają jak naturalny amortyzator. Gdy są osłabione lub ustawione nieprawidłowo, zmienia się sposób przenoszenia ciężaru ciała.

Zdjęcie wykonywane bez obciążenia może nie oddać rzeczywistego problemu. Dlatego przed leczeniem operacyjnym stopy, doborem wkładek ortopedycznych czy oceną postępu deformacji lekarz często zleca badanie na stojąco.

Biodro i miednica

W niektórych przypadkach obciążeniowe zdjęcia miednicy i stawów biodrowych pomagają ocenić ustawienie kończyn, asymetrię obciążenia oraz zaawansowanie zmian zwyrodnieniowych. Ma to znaczenie zwłaszcza u pacjentów z bólem podczas chodzenia, skróceniem kończyny, zaburzeniami osi oraz przed planowaniem leczenia operacyjnego.

Inne stawy

Choć rzadziej, badanie stresowe może dotyczyć również nadgarstka, barku czy innych połączeń stawowych, jeśli lekarz chce sprawdzić stabilność i wzajemne ustawienie kości podczas działania siły. O tym, czy takie badanie ma sens, decyduje obraz kliniczny, czyli objawy, badanie fizykalne i dotychczasowe wyniki diagnostyczne.

Jak wygląda przebieg badania?

Dla większości pacjentów RTG obciążeniowe nie różni się znacząco od zwykłego zdjęcia rentgenowskiego, choć wymaga bardziej precyzyjnego ustawienia i czasem utrzymania określonej pozycji. Po wejściu do pracowni technik radiologii wyjaśnia, jak stanąć, oprzeć kończynę lub ułożyć staw. W zależności od badania może być konieczne wykonanie kilku projekcji, czyli zdjęć pod różnymi kątami.

Jeśli badanie ma charakter stresowy w ścisłym znaczeniu, kończyna zostaje ustawiona tak, aby sprawdzić stabilność stawu. W części przypadków stosuje się porównanie obu stron ciała. To pomaga wychwycić subtelne różnice i lepiej ocenić, czy zakres przemieszczenia mieści się w normie.

Samo wykonanie zdjęć trwa zwykle krótko, często kilka minut. Dłużej może zająć przygotowanie pacjenta, dokładne ustawienie oraz ewentualna konieczność powtórzenia projekcji, jeśli obraz nie będzie wystarczająco czytelny. Badanie jest szybkie, ale jego wartość zależy od prawidłowej techniki wykonania.

Czy RTG obciążeniowe boli?

Samo promieniowanie rentgenowskie nie powoduje bólu. Dyskomfort może wynikać z konieczności stanięcia na bolącej kończynie albo ustawienia stawu w pozycji, która chwilowo nasila dolegliwości. Dotyczy to szczególnie świeżych urazów, obrzęku oraz badania niestabilnych stawów.

W praktyce personel stara się tak przeprowadzić badanie, aby było jak najmniej obciążające. Jeśli ból jest bardzo silny, warto powiedzieć o tym przed rozpoczęciem. Czasem lekarz decyduje, że badanie trzeba odroczyć, zmodyfikować lub zastąpić inną metodą obrazowania. Bezpieczeństwo pacjenta zawsze jest ważniejsze niż wykonanie zdjęcia za wszelką cenę.

Jak przygotować się do RTG stresowego stawów?

Przygotowanie do RTG obciążeniowego zazwyczaj nie jest skomplikowane, ale warto znać kilka praktycznych zasad. W większości przypadków nie trzeba być na czczo, odstawiać leków ani wykonywać specjalnych przygotowań laboratoryjnych. Kluczowe jest natomiast odpowiednie ubranie oraz zabranie dokumentacji medycznej.

Co zabrać na badanie?

Najlepiej mieć ze sobą skierowanie, wcześniejsze wyniki badań obrazowych, opisy RTG, rezonansu lub tomografii, a także dokumentację po urazie czy operacji. Dla radiologa i lekarza opisującego zdjęcie to cenne informacje, ponieważ pozwalają lepiej dopasować technikę badania i trafniej zinterpretować wynik.

Warto też zabrać wygodne ubranie, które łatwo zdjąć lub podwinąć. Biżuterię, zegarki, metalowe elementy odzieży i inne przedmioty mogące zakłócać obraz trzeba zwykle usunąć przed badaniem. Jeśli badanie dotyczy kończyny dolnej, dobrze sprawdzają się krótkie spodenki lub luźne spodnie.

Jak przygotować się przy bólu lub po urazie?

Jeśli staw jest obrzęknięty, bolesny lub świeżo po urazie, warto wcześniej zapytać lekarza, czy można przyjąć lek przeciwbólowy przed badaniem. Nie zawsze jest to konieczne, ale czasem ułatwia spokojne ustawienie kończyny. Trzeba jednak pamiętać, aby nie robić tego samodzielnie wbrew zaleceniom, zwłaszcza jeśli lekarz chce ocenić aktualny stan bez maskowania objawów.

Pacjent powinien również poinformować personel o ograniczeniach ruchu, zawrotach głowy, problemach z utrzymaniem pozycji stojącej lub niedawnym zabiegu operacyjnym. To ważne, bo część badań wymaga stabilnego obciążenia kończyny przez kilka chwil.

Ciąża i środki ostrożności

Jak przy każdym badaniu rentgenowskim, trzeba poinformować personel o ciąży lub jej podejrzeniu. Promieniowanie w diagnostyce obrazowej jest stosowane w małych dawkach, ale zawsze należy zachować ostrożność i wykonywać badanie tylko wtedy, gdy jest to rzeczywiście potrzebne. W niektórych sytuacjach lekarz może zaproponować inną metodę diagnostyczną lub przesunąć termin badania.

RTG obciążeniowe a inne badania obrazowe

Wielu pacjentów zastanawia się, czy skoro istnieją USG, rezonans magnetyczny i tomografia komputerowa, to RTG stresowe nadal ma znaczenie. Odpowiedź brzmi: tak, i to bardzo duże. Każda metoda pokazuje coś innego. RTG obciążeniowe jest niezastąpione tam, gdzie trzeba ocenić ustawienie kości i zachowanie stawu pod wpływem obciążenia.

RTG a rezonans magnetyczny

Rezonans magnetyczny bardzo dobrze pokazuje tkanki miękkie, czyli więzadła, łąkotki, chrząstkę, mięśnie i obrzęk. Jest świetny do oceny uszkodzeń wewnątrz stawu. Nie zawsze jednak oddaje to, co dzieje się z osią i stabilnością w pozycji stojącej lub podczas działania siły. Dlatego te badania często się uzupełniają, a nie wykluczają.

RTG a USG

USG jest przydatne do oceny tkanek powierzchownych, wysięku, niektórych więzadeł i ścięgien. Jest dynamiczne, czyli można obserwować struktury podczas ruchu. Jednak możliwości uwidocznienia głębiej położonych elementów oraz precyzyjnej oceny osi i relacji kostnych są ograniczone. Właśnie dlatego w wielu przypadkach ortopedycznych RTG obciążeniowe pozostaje podstawowym badaniem.

RTG a tomografia komputerowa

Tomografia komputerowa bardzo dokładnie pokazuje kości i jest cenna przy złożonych złamaniach czy planowaniu operacji. Zwykle jednak nie wykonuje się jej rutynowo jako badania obciążeniowego stawów. RTG jest prostsze, szybsze, tańsze i w wielu sytuacjach w zupełności wystarcza do oceny funkcjonalnej pod obciążeniem.

Jak interpretować wynik badania?

Opis RTG obciążeniowego powinien być zawsze interpretowany razem z objawami pacjenta i badaniem lekarskim. Sam wynik nie stanowi jeszcze rozpoznania w oderwaniu od całego obrazu klinicznego. Radiolog może opisać zwężenie szpary stawowej, cechy niestabilności, asymetrię obciążenia, deformację osi lub zmiany pourazowe, ale o znaczeniu tych zmian decyduje lekarz prowadzący.

Warto pamiętać, że nawet istotne odchylenia w obrazie mogą wymagać różnego leczenia w zależności od wieku, poziomu aktywności, nasilenia bólu i codziennego funkcjonowania pacjenta. Z drugiej strony pozornie niewielkie zmiany na zdjęciu mogą dawać duże dolegliwości, jeśli dotyczą kluczowych struktur odpowiedzialnych za stabilność.

Ograniczenia RTG obciążeniowego

Mimo dużej przydatności badanie to nie odpowiada na wszystkie pytania. Nie pokaże dokładnie jakości chrząstki, stopnia uszkodzenia łąkotki, drobnych zmian zapalnych w tkankach miękkich ani wszystkich typów uszkodzeń więzadeł. Dlatego czasem konieczne jest uzupełnienie diagnostyki o rezonans magnetyczny, USG lub tomografię.

Drugim ograniczeniem jest to, że badanie wymaga odpowiedniego ustawienia i współpracy pacjenta. Jeśli ktoś nie może obciążyć kończyny, ma bardzo silny ból albo świeże złamanie, wykonanie wiarygodnego zdjęcia może być trudne lub niemożliwe. Wtedy lekarz wybiera inną ścieżkę diagnostyczną.

Dlaczego to badanie bywa kluczowe w leczeniu ortopedycznym?

RTG obciążeniowe stawów często przesądza o dalszym postępowaniu, ponieważ pozwala zobaczyć problem w warunkach zbliżonych do codziennego funkcjonowania. Pacjent nie używa stawów wyłącznie w pozycji leżącej czy bez obciążenia. Chodzi, stoi, skręca, schodzi po schodach i przenosi ciężar ciała. To właśnie wtedy ujawniają się niestabilność, deformacje osi i przeciążenia.

Dzięki temu badaniu lekarz może precyzyjniej zaplanować rehabilitację, dobrać ortezę, zlecić wkładki ortopedyczne, ocenić potrzebę zabiegu lub potwierdzić, że leczenie zachowawcze ma sens. W wielu przypadkach jest to badanie proste technicznie, ale bardzo wartościowe klinicznie, bo łączy ocenę budowy z oceną funkcji.

Podsumowanie

RTG obciążeniowe, czyli stresowe, to specjalistyczne zdjęcie rentgenowskie wykonywane wtedy, gdy trzeba ocenić staw pod wpływem nacisku, ciężaru ciała lub kontrolowanej siły. Badanie jest szczególnie przydatne przy podejrzeniu niestabilności, po skręceniach i urazach, w diagnostyce zmian zwyrodnieniowych oraz przed leczeniem operacyjnym. Może wykrywać nieprawidłową oś kończyny, zwężenie szpary stawowej, cechy uszkodzenia więzadeł i ukryte następstwa dawnych urazów.

Przygotowanie do badania jest zwykle proste: warto zabrać skierowanie, wcześniejsze wyniki, założyć wygodne ubranie i poinformować personel o bólu, ciąży lub problemach z obciążeniem kończyny. Choć RTG stresowe nie zastępuje rezonansu czy USG, w wielu sytuacjach stanowi badanie niezbędne, bo pokazuje to, czego inne metody nie oceniają równie dobrze – zachowanie stawu w praktyce, a nie tylko jego wygląd w spoczynku.